Agjentët e programimit me AI mund të ndryshojnë skedarë, të ekzekutojnë komanda dhe të propozojnë zgjidhje brenda minutash. Por kalimi i testeve nuk garanton përmbushjen e kërkesave fillestare: një ndryshim mund të sjellë regresione të patestuara, të prekë skedarë jashtë fushës së lejuar ose të lërë funksione të kërkuara të pazbatuara.
Në një udhëzues praktik për zhvilluesit dhe inxhinierët e AI, Akshat Raj paraqet qasjen “Proof-Carrying Patch”. Sipas saj, çdo ndryshim i propozuar duhet të shoqërohet me një raport që përcakton cilat kontrolle kaluan, cilat dështuan dhe çfarë mbetet e paverifikuar.
Udhëzuesi përshkruan ndërtimin e një porte verifikimi në Python, e cila kontrollon një patch Git, përdor Git për të zbuluar probleme me hapësirat dhe shënuesit e konflikteve, ekzekuton komandën e përcaktuar të testeve dhe zbaton kufizime bazë mbi skedarët që lejohen të ndryshohen. Rezultati është një raport i lexueshëm nga programet.
Synimi nuk është të provohet korrektësia e çdo programi, por që ndryshimet e gjeneruara nga AI të mbështeten me prova inxhinierike të riprodhueshme. Përfundimi i punës lidhet kështu me kontrolle të ekzekutuara në mënyrë të pavarur dhe me dokumentimin e saktë të tyre, jo thjesht me deklarimin e agjentit se kodi është gati.
Burimi: DEV Community (Web Dev Feed) — lexoni artikullin e plotë në anglisht.
