Autori argumenton se shumë aftësi për përdorimin e modeleve të AI kanë vlerë jetëshkurtër: teknikat që sot ndihmojnë për të marrë rezultate më të mira mund të integrohen brenda pak muajsh në produkte dhe të bëhen pjesë e funksionimit të tyre standard.
Si krahasim, ai sjell një bindje të përhapur kur mësonte gjuhën C: se i++ ishte më i ngadaltë se ++i, sepse kërkonte ruajtjen e vlerës fillestare të ndryshores. Por që në vitin 1995, sipas tij, edhe kompiluesit bazë me optimizim e shmangnin këtë hap kur vlera e kthyer nuk përdorej. Shembulli ilustron se zakonet teknike mund të mbijetojnë edhe pasi arsyeja e tyre ka humbur vlefshmërinë.
Sipas autorit, e njëjta gjë mund të ndodhë me udhëzimet për AI, si kërkesa që modeli të sillet si një zhvillues me përvojë dhe të mos bëjë gabime. Ai nuk kundërshton ndjekjen e zhvillimeve të fundit për të kryer mirë punën sot, por vëren se një aftësi që mësohet në pak javë dhe vjetrohet në pak muaj ka vlerë vetëm për atë moment.
Autori vë në pikëpyetje edhe presionin për ta përqafuar menjëherë AI nga frika e mbetjes pas. Duke përmendur Google, Facebook, iPod, iPhone dhe iPad, ai argumenton se realizimi i duhur mund të vlejë më shumë sesa hyrja i pari në treg dhe parapëlqen të ndjekë ritmin e zhvillimeve, pa nxituar.
Burimi: Lobsters (Programming) — lexoni artikullin e plotë në anglisht.
