Studiuesit lanë kopje të Claude Opus 4.7, të quajtura Eko, vetëm në një ishull virtual për 30 orë, pa u caktuar detyra. Agjentët mund të shkruanin udhëzime për të lëvizur avatarët në mjedisin e simuluar, të bazuar lirshëm në Roblox. Ata nisën të eksploronin kufijtë e botës dhe të vendosnin objektiva vetjakë.
Disa u përpoqën të ngjiteshin në pikën më të lartë ose të hidhnin blloqe sa më lart. Një agjent zbuloi si të krijonte blloqe të reja dhe i sistemoi në forma zemrash e piramidash, më pas shkroi emrin e vet dhe paraqiti yjësi. Një tjetër shpiku lojëra të ngjashme me basketbollin dhe me «dyshemeja është lavë».
Sipas studiuesve, sjelljet shfaqnin katër tipare të lojës: shpikjen e rregullave e sfidave, përsëritjen me ndryshime të vogla, përdorimin e objekteve sikur të ishin diçka tjetër dhe ndjekjen e qëllimeve për hir të vetë aktivitetit. Antonio Norelli, bashkautor nga laboratori CSAIL i MIT, e sheh këtë si një mundësi për të mësuar përmes lojës, krahas të nxënit nga shembujt njerëzorë ose shpërblimet. Punimi ende nuk është rishikuar nga kolegët.
Agjentët i ruanin veprimtaritë dhe zbulimet në skedarë teksti që shërbenin si kujtesë afatgjatë. Në prova të mëvonshme, si transportimi i sa më shumë objekteve në majën e ishullit, ata që kishin luajtur për 30 orë dolën më mirë se kopjet pa këtë përvojë.
Burimi: MIT Technology Review — lexoni artikullin e plotë në anglisht.
